De statistieken in de krant logen er gisteren niet om: twee op de drie zestigplussers zijn onvoldoende voorbereid op hun toekomstige woonsituatie (bron: GVA/HLN).
Voor mij geen ver-van-mijn-bedshow. Mijn lieve meter moest, na een val in haar woning die niet was aangepast, noodgedwongen naar een woonzorgcentrum. Ze werd depressief en lusteloos. Mijn meter was de laatste jaren van haar leven doodongelukkig omdat ze haar vertrouwde omgeving miste.
Dat liet een diepe indruk op mij na. Het is precies waarom mijn zaak Toegankelijke Thuis heet, ik wou/wil hier wat aan doen.
In de realiteit blijk ik er vaak meer mee bezig te zijn als de klant en bij onze eigen woning trek ik dit door, wij kunnen op termijn op het gelijkvloers wonen. "Kop in het zand" steken hoeft niet, comfortabel wonen is leuk op elke leeftijd. Het hoeft er niet uit te zien als een instituut. Of is het eerder om, zoals mijn meter zei, ‘die kost en vuiligheid’ wil ik niet meer maken: "Dat is voor wie na ons komt." Dat is jammer, want het is geen verloren geld, integendeel.
1. Eigendom is goud waard
Blijven wonen is onder de streep voordeliger dan verhuizen. Elke euro die je investeert in comfort en toegankelijkheid, verhoogt de marktwaarde van je huis. Een woning met een badkamer en slaapkamer op het gelijkvloers ligt goed in de markt (vergrijzing, mensen met beperking). Je geld 'verdwijnt' niet, maar zit veilig in stenen.
2. De dure realiteit van zorg
De maandelijkse factuur van een woonzorgcentrum overstijgt al snel de € 2.000. Investeren in je eigen woning is op de lange termijn simpelweg de meest rendabele keuze voor je portemonnee.
3. Van leegstand naar rendement
Heb je een grote woning? Bekijk die ruimte eens anders. Tover de bovenverdieping om tot een studio, een Airbnb of een plek voor een student. Of laat er je geliefde kleinkind wonen die wil sparen voor een eigen stek. Zo blijf je sociaal betrokken én maak je van je huis een inkomstenbron die je pensioen aanvult.
4. De onbetaalbare luxe van eigen regie
In een instelling leef je volgens het ritme van het "huis". Thuis bepaal jij je ritme. Geen vaste eettijden, geen bezoekuren. Je huisdier aan je voeten en je kleinkinderen die kunnen blijven logeren.
Conclusie: het gaat niet om ‘zorgwonen’. Het gaat om comfortabel en autonoom leven, met behoud van je waardigheid en vrijheid